hallo allemaal

dit logje is bestemd voor ouders die een of meerdere kindjes zijn verloren.natuurlijk is ieder ander ook welkom.ik ben ooievaartje en ik ben getrouwd en heb een zoontje van 4.mijn zoontje is geboren na een vreselijk stressvolle zwangerschap en na een keizersnede vanwege zwangerschapsvergiftiging.buiten mijn kleine man heb ik nog 2 overleden zoontjes,een dochtertje en een eigenwijsje(we weten het geslacht helaas niet)wil je je verhaal kwijt,wil je gewoon even gedag zeggen of heb je vragen omtrent overleden kindjes,kan je hier terecht of in het gastenboek.als je zelf je verhaal wilt schrijven die hier te lezen is,zie ik graag je reactie af.

kwetsende of discriminerende opmerkingen worden zonder pardon verwijdert!

 

mijn dank is groot en gaat uit naar desiree,die in een bui van verveling een heel nieuw log heeft gemaakt,om weer weg te geven aan iemand die hier een bestemming voor heeft/had.degene die als eerste reageerde,ik dus,mocht desiree mailen.

desiree je bent een schat!

  desi ree is ook nog zo lief geweest om een geweldig nummer van eric clapton erop te zetten!dees,nogmaals bedankt!ik vind je super!

 

vnadaag is het alweer 7 jaar geleden dat onze 2de zoon ter wereld kwam.hij is levend geboren maar was te zwak om zich te bewegen of te huilen.hij is stilletjes overleden......strakjes gaan we bloemetjes brengen en kaarsjes aandoen op de begraafplaats.de grote man gaat nog plantjes in de tuin plaatsen en ook daar kan een kaarsje aan.verder is het eigenlijk een dag zoals altijd,het leven gaat toch door he?

 

 

dat de pil niet altijd voorkomt dat je zwanger kan worden heb ik aan de lijve ondervonden.ik was aan de pil en werd ook gewoon ongesteld dus niets aan de hand.ik was nog steeds aan het herstellen van mijn vorige zwangerschappen dus dat ik moe was vond ik niet zo raar.dat ik op een dag helse pijnen had vond ik wel raar.na een paar pijnstillers werd het nog niet minder dus ik naar de dokter.ik had nu wel bloedverlies en viel bijna flauw van de pijn.ik ging met de grote man naar spoedeisende hulp in het ruwaard.na wat vragen en duwen op mijn buik vroegen ze of ze een zwangerschaptestje mochten doen.ik zei dat dat wel mocht maar ja ik was aan de pil.de uitslag was positief.verbaasd keken de grote man en ik elkaar aan.shit joh weer zwanger!aangezien de pijn en het bloedverlies dachten ze dat ik een miskraam zou krijgen.ik kreeg een brief mee die ik de volgende dag zou moeten laten zien bij de diensdoende gyneacoloog,ik moest de volgende ochtend voor een echo komen.omdat de grote man een geplande operatie zou krijgen de volgende ochtend bracht ik hem eerst naar het ziekenhuis in rotterdam.toen terug naar het ruwaard voor een echo.ik kreeg een echo die uitwees dat ik inderdaad zwanger was maar wederom zat het niet goed....het bevruchtte eitje zat vast in mijn eileider en was daar verder gaan groeien.ik was tussen de 6 en 7 weken zwanger.de pijn die ik had was dus een vergrote eileider.dat het levensbedreigend KAN zijn(niet in mijn geval dus)was toch wel een shock.ik moest zo snel mogelijk geopereert worden en ik kreeg gelijk een kamer.mijn schoonmoeder bleef bij me totdat de grote man was geopereert.mijn schoonmoeder werd afgelost door mijn moeder en mijn schoonmoeder ging naar het andere ziekenhuis.ondertussen was de grote man op de hoogte van mijn situatie maar ja hij kon naturlijk niks doen.we werden het gesprek van de dag in 2 ziekenhuizen....voordat ik de ok in ging kwam de gyneacoloog nog vertellen dat hij moest bekijken of mijn eileider te redden viel,anders moest deze eruit.na de operatie  was ik niet snel wakker genoeg maar ik wist wel dat mijn moeder er nog steeds was.ik weet wel dat ik het vreselijk koud had na de operatie dus ik was helemaal ingewikkeld in doeken.de gyneacoloog kwam later vertellen dat mijn eileider zo was beschadigt dat hij eruit moest.ook dat nog...toen ik weer wat was opgeknapt mocht ik naar huis....weer,met een lege buik.........

Rene*,23 maart 2001

2 jaar en 1 dag later ben ik bevallen van een zoontje!

nou vruchtbaar was ik wel want na de geboorte van Brandon* duurde het maar weer 3 maanden tot mijn volgende zwangerschap....dit keer voelde ik het echt goed aan voordat ik een testje deed.aangezien ik een mogelijk zwakke baarmoederhals/mond had moest ik bellen met het dijkzichtziekenhuis.met de echo werd er een klein mensje gespot.jeetje weer zwanger!nou we waren een beetje sceptisch,we zouden het wel zien..bij de volgende echo werd het nieuws al wat slechter.de gyneacoloog zag wat....ojee wat nu weer dacht ik.vanwege mijn volle blaas mocht ik even naar de wc en er werd ondertussen een andere gyneacoloog gehaald.voor mijn gevoel was de weg naar de wc echt heeeeel lang en al knikkend en bevend ging ik dus naar de wc.toen we terugkwamen op de echokamer was er inderdaad iemand bijgekomen en samen keken ze nog es goed.ja hoor het was weer niet goed.het kindje had vocht onder het huidje,het hartje was niet goed en 1 voetje en 1 armpje stonden scheef.de gyneacoloog die erbij kwam later,bleek veel van afwijkingen en genen te weten.zij stelde vast dat ons kindje waarschijnlijk een meisje was met het turner syndroom.of ik een vruchtwater puntie wilde ondergaan.waarom,vroeg ik,ik weet toch al dat het niet goed zit?das genoeg voor mij.ze stond er toch op om een vruchtwaterpunctie te laten doen en het kon wel direct.gatver,nog meer onderzoeken!nou hup naar de volgende kamer.daar werd ik heel goed opgevangen en voorbereid.nou de punctie was niet geheel pijnloos maar goed ik was zo vreselijk gespannen dat dat haast niet anders kon.ze waren ontzettend lief en mocht meekijken toen ze met de echo naar mijn kindje in mijn buik zocht.ze wilde natuurlijk niet mijn kindje raken!later mocht ik nog uitrusten maar daar was ik te onrustig voor.we gingen weer naar huis met de volgende teleurstelling en de datum wanneer de uitslag er zou zijn.nog voordat die datum er was werd ik opgebeld.of we eerder konden komen.....ai dat klonk niet goed en inderdaad,op de afspraak zou blijken dat we zwanger waren van een meisje.een meisje!alles werd uitgelegt waar ons meisje aan leed en mankeerde.nou dat klonk niet goed...er werd nog een echo gemaakt hoe het met haar ging maar mijn kleine meid had het opgegeven...pfff arm meisje,zo hard gevochten om het alsnog op te moeten geven.wat was ze moedig en sterk geweest!en wat was ik trots op haar!ondertussen waren de gyneacologen even weg en ik vroeg aan de grote man of hij het goed vond als Mandi* zou heten.hij vond het goed.hierbij had onze meid al een naam!en weer moest ik bevallen.weer hetzelfde als bij Leroy*.nog een laatste echo en weer spul in mijn baarmoeder.ik mocht wederom mijn bed niet uit vanwege het vermoeden dat ze makkelijk uit mijn lijf zou kunnen komen.dus toen ik moest plassen heb ik dat nog 1 keer stiekum gedaan op de wc,mijn moeder was er gelukkig bij.ik weet niet meer precies hoe het met haar is gegaan maar ik weet wel dat ik weeenopwekkers kreeg en gelijk pijnstilling.ik werd met de grote man alleen gelaten en wederom is ook dit kindje stil uit mijn lijf gegleden zonder pijn.ik dacht dat ik moest plassen dus ik belde de verpleging maar ik was al te laat.maar het bleek namelijk dat mijn vliezen gebroken waren.de verpleegster zei dat het nu niet lang meer zou duren..en even daarna voelde ik haar wegglijden.de grote man sliep nog maar die werd er wel wakker van.de kinderarts heeft haar meegenomen en nagekeken.we kregen haar te zien maar lang wilde ik haar niet zien.ik hoop dat ze dat heeft begrepen.ze had inderdaad allemaal vocht en een gedraait armpje en voetje.het was goed zo.we hebben ondertussen nog geprobeert om de placenta te laten komen maar geen geluk.ik moest toch weer onder narcose.bij Mandi* had ik niet sterk het gevoel dat ik haar lang wilde zien.mijn ukkie was echt niet gezond geweest.inderdaad overal vocht onder,onder haar huidje,haar buikje en aan de achterkant van haar hoofd.ze is later nog voor onderzoek weggeweest maar alles wat ze had,klopte ook met haar syndroom.na de curretage mocht ik weer naar huis,weer zonder kindje.......

Mandi*,23-12-2000

overleden aan en door syndroom van turner.ze was 12 weken oud.

sorrie sorrie sorrie!iedereen die me vorige week welkom kwamen heten kwamen me nu weer welkom heten!niemand kent mijn naam natuurlijk maar mensen ik ben ook de eigenaresse van

dus jullie hebben me voor de 4de keer welkom geheten.ja das best lastig als je anoniem wil blijven.bij deze nogmaals iedereen bedankt voor het welkom heten!

dat ik uiteindelijk toch een natuurlijke eisprong had zou blijken na 3 maanden.ik was weer zwanger!oei wat spannend!voelde me goed maar ook een beetje huiverig.ik mocht een keer extra komen toen ik tussen de 13de en 14de week zwanger was.alles was goed!we konden toen een beetje gaan genieten en kocht ik mijn eerste kleertjes.ook kreeg ik voorzichtig kadootjes.ik kwam wel veel aan en het was vroeg in het jaar al erg warm.al snel kreeg ik bekkenpijn en kon niet zo veel meer.mijn handen en voeten waren ook erg opgezet wat echt heel vevelend was.later in mijn zwangerschap,rond de 22ste/24ste week kon ik echt haast niks meer.toen was ik ook inmiddels 16 kilo aangekomen...ook had ik al vroeg last van harde buiken wat op een dag toch raar aanvoelde.ik belde de verloskundige dat ik zo'n buikpijn had en wat ik daaraan moest doen.het leek ook wel of ze na een bepaalde tijd wegebde en dan weer terugkwamen.ik moest een pijnstiller innemen en naar bed met een warme kruik.dat heb ik toen gedaan en lekker in mijn bedje gaan liggen slapen met een warme kruik.toen ik later wakker werd was mijn kruik natuurlijk afgekoeld en ondertussen moest ik naar de wc.toen kreeg ik weer de schrik van mijn leven...ik verloor bloed.ik weer de verloskundige gebeld en die was er heel snel.ze voelde aan mijn buik en nam de tijd op.ik dacht he dat doe ze toch alleen bij weeen?gauw de grote man gebeld die er ook snel was.we gingen naar het ziekenhuis en er werd gelijk een echo gemaakt.daaruit bleek dat ik de hele dag weeen had gehad en dat ik 2 centimeter ontsluiting had.we werden doorgestuurd naar het sophia kinderziekenhuis in rotterdam.het ritje in de ambulance was echt heel eng want de verpleging had gezegt dat ze een beetje moesten doorrijden.in de spits en dan doorrijden,ja dat gaat niet goed natuurlijk.uiteindelijk waren we er en ik werd naar de verloskamers gebracht.allerlei gesprekken kregen we en de ene arts na de ander kwam.ik had weeenremmers gehad en was later op de avond stabiel bevonden dus ik ging naar de zwangerenafdeling.onderweg,van kamer naar kamer,kreeg ik persdrang.daar werd niet echt op gereageert helaas.op de kamer raakte ik volledig in paniek want ik had pijn en de grote man moest naar huis.ik bleef zeggen dat ik pijn had en persweeen had.dus ik ging weer terug naar de verloskamers.daar hebben ze de weeenremmers gestopt omdat er geen houden aan was.ik zou nog een prik tegen de pijn krijgen maar op dat moment knapte mijn vliezen met een snelheid waar je eng van wordt.gelukkig had ik een laken over me heen.....omdat mijn kleine manneke in een stuit lag was het een stuitbevalling.al geruime tijd zat hij met zijn beentjes klem en na 3 persweeen kwam hij te wereld.een slap manneke...zijn hartslag werd gemeten en omdat hij zo lang was(35 centimeter)werd hij gelijk gewogen.hij woog 860 gram.de kinderarts keek hem na maar hij bewoog niet en huilde niet ondanks dat hij leefde.zijn longetjes waren nog niet goed gerijpt en was veel te zwak.we mochen hem uitgebreid bekijken en mijn god wat was hij mooi.........ik werd ondertussen gewassen en de grote man ging mensen bellen.ik vond het heerlijk om weer fris gewassen te zijn met schone tandjes ook nog.we hebben toen niks anders gedaan dan huilen maar moesten toch proberen te slapen en te eten.gek genoeg is dat nog gelukt ook.de grote man mocht gelukkig blijven.mijn moeder en schoonmoeder hadden ook de familie gebeld.mijn moeder belde ook de begrafenisondernemer.het was dezelfde meneer die mijn vader had begeleid en dat was geen toeval:mijn moeder had om hem gevraagt.hij kwam de volgende dag in het ziekenhuis en hij vond het heel erg en ook heel erg moeilijk.dit had hij nog nooit gedaan:naar het ziekenhuis voor een begrafenisplanning.we zochten de kaarten uit en de tekst en ook het kistje.jeetje wat een klein kistje.de dag daarop kreeg ik een verpleegster aan bed toen ik lekker mijn kindje op mijn armen had liggen.er was een vrijwilligster in het ziekenhuis die voor prematuurtjes kleding maakt.en ik mocht zomaar een pakje uitzoeken.ik zocht het allermooiste pakje uit:een baluw pakje met kleine ruitjes...maar het aller aller mooiste vond ik nog dat hij een luier aankreeg onder zijn pakje.we konden hem weg laten halen als we even niet met hem wilde zijn en als we 5 minuten later hem weer bij ons wilde haalde ze hem gewoon terug.mijn moeder had hem al vastgehouden op de avond van zijn geboorte en mijn schoonmoeder had dat al die dagen niet durven vragen.uiteindelijk heeft ze dat toch kunnen doen.mijn infectie,wat de oorzaak was van de vroeggeboorte,was in zoverre mate weg dat ik naar huis mocht.wel moest ik de kuur nog afmaken en kreeg ik ook kalium.mijn kaliumgehalte was gekelderd door inspanning.de begrafenis was mooi,eenvoudig en was gewoon zoals het moest.we bleven nog alleen achter toen de dienst was afgelopen en konden gewoon onze eigen weg gaan.we gingen het bos in en gingen samen wat eten.s avonds zijn we loeimoe in bed gekropen....

Brandon*,20 mei-2000,35 cm en 860 gram

oorzaak:een infectie van buitenaf in de baarmoeder en placenta,waardoor er bloedverlies optrad,wat weer de baarmoeder irriteerde en daardoor weeen activieteid.waarschijnlijk ook een zwakke baarmoedermond/hals

omdat al mijn kindjes een apart leventje en verhaal hebben komt hier het verhaal van mijn eerste zoontje,Leroy*

 de grote man en ik wilde graag kinderen.iedereen vond ons te jong maar daar trokken we ons niks van aan.dat het allemaal een hele lange staart zou krijgen wist niemand.hup,ik stopte met de pil en wachtte af,op mijn eerste menstruatie.alles behoorlijk spannend natuurlijk!maanden gingen er stilzwijgend voorbij....goh toch maar es naar de huisarts die vertelde om het nog maar es een paar maanden langer te proberen.en we gingen door met proberen wat we niet vervelend vonden.nou toch maar weer terug naar de huisarts want het was maar een rommeltje met mijn menstruatie.en dan ga je in de molen.bij de gyneacoloog kreeg ik een briefje mee waarop ik moest aangeven wanneer en hoe zwaar mijn menstruatie was.zo een paar maanden door gegaan met het briefje.ondertussen alle onderzoeken gehad en de grote man was goedgekeurd,nu ik nog.dan begin je met clomid wat op een gegeven moment zo'n hoge dosering werd dat ik daar goed ziek van was.hup naar de volgende stap:hormonen spuiten.met elke stap verleg je je grensen want ik had altijd gezegt dat ik geen spuiten in mijn lijf wilde.toch de spuiten erin en verplicht sex(en das wel vervelend!)de volgende keer kwam ik voor de volgende echo waarop ze wilde bekijken of ik een eisprong had.de echomevrouw vroeg waarvoor ik kwam en ik zei dat ik kwam om te kijken of ik een eisprong had gehad.nou de echo bevestigde dat maar mooier was:na 1 kuur was ik gewoon zwanger!(volgens mij sla ik hier een stukje over maar ik weet het niet meer precies,het is inmiddels al bijna 8 jaar geleden)nou zwanger dus maar dat drong niet helemaal tot me door.thuisgekomen was ik nog in een roes en ging de dagelijkse dingen doen.de grote man kwam thuis en ik had op de tafel wat hints neergelegt(ik geloof de echo afdruk en een babyboek)de grote man was vlug van begrip en was net zo ontdaan als ik.een paar weken gingen er voorbij en met de volgende echo zagen we ons frummeltje.daarna gingen we heerlijk op vakantie naar spanje.alles ging goed,was niet veel aangekomen maar ja wel moe natuurlijk.toen we terug kwamen van vakantie mocht ik naar de verloskundige.hmmm de beeb liet niet van zich horen.de grote man en ik werden even naar de gang gestuurd zodat de volgende dame geholpen kon worden,daarna mocht ik weer.en weer liet de beeb niks horen.wat ze toen zei vergeet ik nooit meer:ach 9 van de 10 keer is het niks hoor,het is nog zo klein,die is zich vast aan het verstoppen!ja en laat ik nou net die ene zijn.....in het ziekenhuis werd onze angst bevestigt:onze beeb was dood.gelijk kregen we een gesprek met een hele aardige mevrouw die ons wat te drinken aanbood en met ons kwam praten over hoe en wat er moest gebeuren.ik moest bevallen....daar schrok ik me wezeloos van!ik bevallen,kon het niet gewoon weggehaald worden?nee hoor de beeb was al te groot ervoor en moest door het geboortekanaal eruit.alles werd uitgelegt en kreeg nog folders mee.wilde ik er nog een dag mee wachten om eraan te wennen?nee hoor ik kom morgen gelijk.het idee dat er al ruim 2 a 3 weken een dode beeb in mijn buik dobberde beangstigde me.de volgende dag dus naar het ziekenhuis terug.ik kreeg nog een laatste echo en er werd een staafje ingebracht om mijn baarmoeder week te maken.de rest van de dag gebeurde er weinig en s avonds kreeg ik weeen opwekkers.die deden hun werk wel!het deed behoorlijk pijn maar ik wilde dit op eigen houtje doen.omdat de pijn mij toch te erg werd werd mij pijnstilling toegedient wat al eerder was afgesproken dat ik dat zou krijgen als de pijn te erg werd.midden in de nacht is hij stilletje uit mijn lijf gegleden en ik durfde niet te kijken.ondertussen werd de grote man van de grond geraapt want die was flauwgevallen(niet van de beeb maar van het staafje wat groter was geworden in mijn baarmoeder.)iedereen was weer bij positieven en de beeb werd apart genomen om na te kijken.nadat hij werd terug gebracht werd ons aangeraden hem te bekijken zodat we een duidelijk beeld kregen hoe een baby'tje van zijn leeftijd uitzag.van te voren had ik aan gegeven dat absoluut niet te willen maar van alle kanten werd dat afgeraden.ook werden er foto's gemaakt voor het dossier en als we later wilde mochten we ze meenemen.de beeb werd eerst in een flanellen doek gelegt en daarin in een bekkenbakje gelegt.(een bekkenbakje is een bakje die ze in het ziekenhuis gebruiken wanneer iemand moet overgeven)we hebben hem uitgebreid bekeken en zeg tot nu toe:dat is mijn buitenaardse wezentje.....klinkt gemeen maar das mijn koosnaampje eigenlijk geworden.doordat de placenta was achtergebleven moest die nog verwijdert worden en de volgende ochtend werd die me uitgebreid laten zien wat nou niet echt had gehoeven(blergh!)toen begon het verwerken.....wij sliepen tijdelijk in het huis van mijn moeder.omdat wij 2 dagen na de geboorte moesten tekenen voor het huis waar we nu in wonen,was ik vrij vaak alleen(mijn moeder had een vriend met een eigen huis en daar waren ze vaak)de grote man was vaak aan het klussen en ik kon niks anders doen dan janken,slapen en vooral niet eten.wat kon het mij allemaal schelen.ik was op mijn 25ste moeder van een engeltje....Leroy*,23 september 1999

de reden van het niet zwanger kunnen worden zonder hulp was bij mij:geen natuurlijke eisprong door ondergewicht